K@eW <(-_-")/ เทวดาบ้านนอก

ชีวิตไตรองค์ 

ไตรองค์เพราะชีวิตกรูมี 3 องค์  ถือว่าสรุปชีวิตที่ผ่านๆมาหน่อย  จริงๆ บทสรุปของชีวิตคนเค้าจะอยู่ที่ตอนตายแต่ก็ไม่รู้ว่าจะตายเมื่อไหร่ เลยสรุปแบบคร่าวๆไว้ก่อน

(กรูอยากเขียนนั่นเอง)

องค์แรก  งาน

งานๆๆ ทำมานั้นหนาก็ปีกว่าแล้ว ไม่รู้เหมือนกันแฮะว่าชอบจริงหรือเปล่า  แต่ทำแล้วก็ไม่รู้สึกว่าอึดอัดใจอะไร 

ที่สำคัญเพื่อนร่วมงานและเจ้านายก็ดีกันมากๆ คิดว่าดีมากพอกว่าที่คนคนหนึ่งอย่างกรูจะเจอได้เลยล่ะ 

ไม่รู้สิ  ท่านพี่ทุกคนต่างมีเมตตาจิตและใจเย็นกันมากๆ  ไม่งั้นไม่มีหรอกที่เด็กหลุมดำอย่างกรูจะทำงานได้เป็นปี

เจ้านายก็ใจกว๊าง กว้าง เป็นแม่น้ำโขงผสมแม่น้ำแยงซีเกียง ไม่งั้นคงโดนไล่ออกไปตั้งนานละ 

บางครั้งถึงงานจะมีเหนื่อยบ้าง น่าเบื่อบ้าง แต่ก็เป็นงานที่ไม่เลว

อย่างน้อย ณ ตอนนี้มันก็สอนให้กรูเป็นคนมากขึ้น (มากขึ้นกว่าแต่ก่อนนะ)

 สอนให้มีความรู้และพัฒนาตัวเองมากขึ้น (ถึงผลอาจจะยังไม่เห็นทันตาก็เถอะ)

ที่สำคัญที่นี่สอนให้รู้จักคำว่าสังคมดีๆ คนดีๆ เค้าเป็นกันยังไง  เอาเป็นว่าคำเดียวที่พูดได้ “รักเอ็งว่ะ....Mice”

ลูกพี่เหน่ง...บุคคลที่ทำให้เรารู้ว่า น้ำแข็งขั้วโลกเปงงาย ม่ายช่ายเจ้เย็นชานะ แต่เจ้อ่ะเยือกเย็นและใจเย็น ไม่งั้นทนเราไม่ได้เป็นปีหรอก

“น้ำแข็งอย่าเพิ่งละลายนะเจ้  หนูสาบานว่าจะขึ้นจากหลุมดำให้ได้” และเจ้ก็ทำให้เรารู้ว่าคนดีๆเค้าเป็นกันยังไง

เพ่จี๊ด...ถ้าเค้าบอกกันว่าออแกไนท์เซอร์ทำได้ทุกอย่าง หนูว่าเจ้นี่แหละมีคทาวิเศษเสกได้ทุกอย่าง เก่งจริงๆ

เจ้เหมียว....ถึงเจ้จะปากร้ายแต่หนูก็รู้ว่าเจ้ร้ากก วันไหนไม่ถูกด่าก็นอนไม่ค่อยหลับ "รักเจ้นะจ้ะ" ระหว่างนี้ขอฝากตัวช่วยด่ากันไปนานๆเน้อ

เฮียยอจช์...ผู้ชายคนนี้ไม่พูดถึงไม่ได้ด้วยแฮะ ขอบคุณที่เฮียให้หนูทั้งปีนเกลียว ทั้งลามปาม สารพัด(ไม่นับตอนเมาอีกต่างหาก)

แต่หนูก็ต้องขอโทษเฮียด้วยคงไม่ถือสา แต่หนูก็ไม่เลิกหรอกนะ อุ๊บ!!

ที่สำคัญเฮียทำให้หนูมองผู้ชายเปลี่ยนไป ทำให้รู้ว่าคนดีๆเนี่ยเค้าก็ยังมีอยู่ในโลก (หาไม่ยากอย่างที่คิด)  ขอบคุณจริงๆพี่ชาย

และพี่คนอื่นๆอีกมากมายก่ายกอง ทั้งป้าหญิงที่บางทีเหมือนไร้สาระแต่ก็มีแต่คำแนะนำดีๆโดยเฉพาะเรื่องานแนวคิดป้าชนะเลิศ

พี่ก้อยเพื่อนกินแสนสนุก, พี่แป๊ะเซียนพระชั้นยอด, พี่ฮู่ คุณครูระเบียบของเรา,

นายทั้งสองของเราที่แสนจะใจกว้างและเมตตาแก่สัตว์โลกตัวนี้ และทุกๆคนทั้งที่ Mice และ I am หวังว่าเราคงได้เผชิญหน้ากันอีกนาน

องค์สอง  เพื่อน

จบมาก็นานนมอยู่  เจอกันก็เป็นระยะๆ แต่ก็ยังคงคิดถึงเพื่อนทุกคนอยู่เสมอ ยิ่งตอนนี้น้องกรูมันกำลังเข้ามหาลัยกรูนั้นไซร้พาลคิดถึงพวกมรึงยิ่งนัก คิดถึงวันเก่าๆที่พวกเราต้องเจอด้วยกัน คิดถึงวันแรกที่กรูเดินเข้ามหาลัยคนเดียวเพื่อมารับน้อง คิดถึงครั้งแรกที่กรูได้มีโอกาสรู้จักพวกมรึง คิดถึงวันแรกที่กรูต้องจดจำชื่อของพวกมรึงทุกคนให้ได้ตอนซ้อมเชียร์ (แสรดเอ้ย!! นั่งอยู่เป็นร้อยให้กรูจำชื่อให้หมด)  คิดถึงคำพูดแรกที่กรูต้องพูดเพื่อทำความรู้จักพวกมรึง  คิดถึงห้องเรียนห้อง Lab ที่เราเข้าไปหลับไปเล่นเกมไปเปิดเว็บโป๊กันเป็นประจำ  กรูไม่รู้ว่าพวกมรึงมีความทรงจำกับสิ่งที่ผ่านมามากแค่ไหน  แต่ทุกอย่างมันแล่นอยู่ในหัวกรูไม่เคยหยุด  คนเค้าว่ากันว่าเก็บความทรงจำที่ดีเอาไว้ถือเป็นเรื่องที่ดี  แต่สำหรับกรูอยากให้ลืมไปเลยดีกว่าว่าเคยมีวันที่สนุกแบบนั้นเพราะกรูไม่อยากนั่งคิดถึงพวกมันเหมือนกำลังนั่งคิดถึงพวกมรึงตอนนี้  กรูอยากจะกลับไปนั่งเล่นนั่งคุยนั่งหัวเราะกับพวกมรึงทุกวันเหมือนเก่าแต่เวลามันก็ไม่คอยพวกเรามานานแล้ว  กรูว่ามันหมุนเร็วนะนาฬิกาเนี่ย

จิ๋ว....ซี้กรูเลยคนนี้ ช่วยกรูตลอดตั้งแต่เรียนยันทำงาน  กรูก็คงเป็นหนี้จิตใจมรึงไปชั่วชีวิตอ่ะ

ถึงแม้เราสองคนจะไม่ค่อยได้พูดคุยกันลึกๆมากกว่าเรื่องงานและเรื่องทั่วไป

แต่ยังไงกรูก็รู้สึกว่ามรึงนี่แหละคือคนที่กรูไว้ใจ ถ้ามรึงพร้อมหรืออยากจะเล่าเรื่องเด็กมรึงเมื่อไหร่ก็เล่าได้เลยนะ 

ไม่ต้องแย๊บ เพราะกรูไม่กล้าถาม เอิ๊กๆๆ

เอ็ม....คนนี้ก็เอาใบปริญญากรูไปเลยครึ่งนึง  เป็นคนที่มีอิทธิผลกับชีวิตกรูมาก 

เมื่อก่อนตอนเรียนเอ็มกลับเป็นคนที่กรูใส่ใจด้วยน้อยที่สุดเพราะกรูห่วงน้อยที่สุด 

จะไปไหนกันชวนก็ไม่ค่อยไปจนกรูอ่อนใจ  คิดว่าเอ็มคงไม่ได้รักกรูซักเท่าไหร่ อิอิ 

แต่พอจบออกมาไม่คิดว่าเอ็มจะเป็นคนที่กรูติดต่อง่ายที่สุด ไปไหนก็ไป 

ที่สำคัญเอ็มทำให้กรูมองเห็นในสิ่งที่กรูมองไม่เห็น เอ็มถีบกรอบความคิดของกรูที่มีแต่ ทิฐิ ออกไปได้  ตอนนี้คงต้องบอกว่า “เรารักนายว่ะ”

นุ.....มรึงเป็นเพื่อนที่ดีของกรูคนนึง มรึงชอบรับฟังในสื่งที่กรูเล่า

มรึงเป็นผู้ฟังที่ดีเลยทีเดียวซึ่งมันตรงกันข้ามกับกรู  ไม่ว่าข้างหน้ามรึงจะเป็นยังไงกรูรู้มรึงฝ่าไปได้ 

แต่กรูอยากให้มรึงเป็นผู้ใหญ่ให้มากขึ้น ลดทิฐิ ที่มีอยู่ในตัวลงบ้าง  และทำตัวให้เป็นผู้ใหญ่ที่ดี  กรูหมายถึงผู้ใหญ่ที่ดีอ่ะเข้าใจเปล่าวะ....

ต้น....เพื่อนคนนี้ก็เป็นคนที่ไม่เคยห่างหายการติดต่อจากกรู  มรึงให้คำปรึกษากรูได้ทุกเรื่อง ขอบใจจริงๆ 

แต่กรูอยากให้มรึงเข้าใจอย่างหนึ่ง คือกรูโตแล้วมีความคิดมากพอแล้ว ถึงมรึงจะคิดว่าเป็นสันดานของกรูที่แก้ไม่หายก็เหอะ

ไม่ว่ามรึงจะเดินกับใครหรือไปกับใคร ไม่ใช่ธุระของกรูที่จะเอาไปโพธนา

 มรึงโตแล้วเป็นผู้ชายด้วยถ้ามรึงจะเดินกับผู้หญิงซักกี่คนก็ไม่แปลก 

นอกจากมรึงจะเดินจับมือกับซอนย่า หรือกินข้าวกับลูกเกด กรูก็คงเก็บไว้ไม่ไหวหรอกเพื่อน แหะๆ

เต้ยดำ....เพื่อนมีชีวิตของเพื่อนที่ดีแม้กรูจะไม่ค่อยได้ไปสัมผัสซักเท่าไหร่ 

แต่กรูยังยินดีและดีใจเสมอถ้าทุกทริปที่เจอกันจะมีมรึงไปด้วย (ขอบอกว่าบางทริปที่ล่มเพราะมรึงไม่ไปก็มี) 

 มรึงเป็นคนที่แม้จะปากหมาไม่แพ้กรู  แต่วันนี้กรูก็พูดเต็มปากหมาๆของกรูว่า “กรูรักมรึงจริงๆเพื่อน”

ป๋อง....ตลอดระยะเวลา 5-6 ปีที่ผ่านมามรึงพิสูจน์ให้กรูเห็นว่าเพื่อนที่ดีเค้าเป็นกันยังไง 

ถึงแม้มรึงจะเป็นคนที่พูดจากวนตรีนหรือมีท่าทีเฉยชา แต่มรึงทำให้กรูรู้ว่าเพื่อนที่ดีมันพิสูจน์กันที่การกระทำไม่ใช่คำพูด

กรูมั่นใจว่าถ้าวันหนึ่งกรูต้องการที่จะเจอมรึงในที่ๆไกลจากที่มรึงอยู่  ยังไงกรูคงได้เจอแน่ๆ “รักมรึงจริงๆ”

นู๋....กรูไม่รู้ว่าพูดไปมรึงจะเชื่อหรือเปล่า แต่กรูเคยรู้สึกว่ากรูสูญเสียมรึงไปแล้วครั้งนึง

แต่กรูก็คิดว่าเหมือนฝันที่ได้มรึงกลับมา  กรูไม่รู้ว่ามรึงจะคิดเหมือนกรูมากน้อยแค่ไหน แต่อยากให้มรึงรู้ไว้ว่าทุกอย่างที่กรูทำไปไม่เคยเสแสร้ง

นัท...เพื่อนแท้ 24 น. กรูไม่มีคำไรจะอธิบายนอกจากขอบคุณที่เป็นเพื่อนกัน

ขอบคุณที่มรึงเป็นห่วงกรูเสมอ คอยดูแลแม้กรูเมาตั้งแต่เรียนยันทำงาน กรูไม่เคยเสียใจเลยที่มีเพื่อนเป็นมรึง

บี...นานๆเจอกันทีแต่เธอก็ยังคงทำให้เรายิ้มได้เสมอ และขอบคุณที่เพื่อนยังรักกันเสมอมา

ป๋าบิ๊ก...ผู้อาวุโสของกลุ่ม  ก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ป๋าทำไรอยู่แต่อยากให้รู้ว่า “สู้ๆนะป๋า”

เหนื่อยนักก็ยังมีน้องๆอยู่ทางนี้ ถึงแม้จะไม่ช่วยให้เหนื่อยมันบรรเทาแต่เราช่วยลับมุขให้ป๋าได้นะ

พระต้อง....ได้ข่าวว่าใกล้สึก  ถ้ายังก็คงได้บรรลุอรหันต์ในไม่ช้า  อนุโมทนาด้วยละกัน

เต้ยขาว....มรึงคือคนที่ทำให้กรูรู้สึกว่างาน meeting ที่กรูจัดมาทั้งหมดมันไม่เคยมีความหมายกับมรึงเลย 

ซึ่งกรูไม่แน่ใจว่าที่มรึงไม่มาเพราะมรึงเกลียดขี้หน้ากรู หรือไม่ว่างจริงๆ 

ที่สำคัญมรึงเป็นคนที่ย้ำให้กรูรู้ว่ายุคนี้คือยุคของเทคโนโลยีไร้พรมแดน เพราะมรึงเชิญเพื่อนไปงานบวชทาง msn

ถ้าเมื่อ 30 กว่าปีที่แล้วมี msn พ่อกรูคงไม่พลาดที่จะเชิญเพื่อนมางานบวชด้วยวิธีนี้ เอิ๊กๆๆ

ป็อบดำ....เพื่อนสุดหล่อของกรู  เมื่อมรึงและกรูเจอกันสถานที่นั้นจะไม่ต่างจากเวที talk show

กรูยังคิดอยากมีรายการวิทยุคู่กะมรึงอยู่นะเพื่อน เอาให้ดังแบบภูมิเพชรจ้า 

หรือได้รับความนิยมแบบเชาเชาพุดเดิ้ลไปเลย 

ที่สำคัญดูแลใจตัวเองให้ดีๆ  ไม่มีใครมาทำร้ายหัวใจเราได้นอกจากตัวเราเอง 

ต่อให้มรึงอกหักซักพันครั้ง เชื่อกรูสิว่ามรึงไม่ตาย  ถ้ามรึงไม่ฆ่าตัวเอง  ชีวิตคือของเราเรากำหนดเองได้ 

เรื่องอะไรจะต้องเอาตังค์ไปนั่งผ่อนเขาให้ตัวเอง “กรูรักมรึงนะเพื่อน”

โด่ง....แม้มรึงจะหายเข้ากลีบเมฆไปเลย  แต่กรูรู้ว่าเพื่อนหลายๆคนยังคงคิดถึงและเป็นห่วงมรึง อย่างน้อยก็กรูคนหนึ่งแหละ

ถึงกรูอาจจะไม่ใช่ความทรงจำที่ดีของมรึงนัก แต่กรูยังมีความทรงจำดีๆกับมรึงอยู่นะ  เพราะมรึงคือเพื่อนคนแรกๆของกลุ่มเลยที่กรูรู้จัก  คิดถึงมรึงว่ะ

หมาแชมป์.....เอามันไว้ท้ายสุดเพราะน้อยใจมันมากที่สุด  ไปไหนก็ไม่เคยไปแต่กรูก็พอเข้าใจว่ะเพื่อนว่ากรูคง

ไม่สามารถเรียกร้องอะไรจากมรึงได้  งั้นเอาเป็นว่าขอบคุณที่เมื่อก่อนเป็นเพื่อนที่ดีมาตลอดนะเพื่อน กรูรักมรึงไม่แพ้คนอื่นๆ หวังว่าวันหนึ่งเราคงได้เจอกัน

องค์นี้แมร่งเยอะโคตร แต่กรูไม่เคยคิดจะเรียกร้องอะไรจากเพื่อนเลยนะ  เพราะกรูรู้ว่าทุกคนย่อมมีชีวิตของตัวเองเราโตกันแล้วอะไรๆมันก็เปลี่ยนแปลง  แต่สำหรับมรึงทุกคนคือ “กรูรักพวกมรึงมาก”

องค์สุดท้าย ความรัก

ชีวิตแมร่งเหมือนละครน้ำเน่า  พอตั้งหลักได้แขนขาเริ่มแข็งแรง  ก็ลองๆมองหาใครซักคนไปเรื่อยๆ  แต่ก็เหมือนสวรรค์กลั่นแกล้งกรูแต่ช่วยเหลือชายหนุ่มเหล่านั้นให้พ้นภัย  เพราะกรูจารักจาชอบใครต้องมีอันเป็นไปทุกราย  รายแรกนั้นเจอกันที่ทำงานที่แรก  เกิดความประทับอยู่ลึกๆ รู้สึกปลาบปลื้มมากมาย ก็รู้แหละว่าเป็นแอบชอบข้างเดียวแหงๆ แต่ก็รู้สึกดีว่ามีคนที่เราจะได้ชอบแล้วล่ะ ได้เจอที่ทำงานทุกวันด้วย อิอิอิ ไม่นานหรอกฟ้าถล่มกรูต้องออกจากงานซะ เรียบร้อยโรงเรียนยูโนแคลไป(T^T)   มารายที่สองอุตสาห์หอบหัวใจเหี่ยวแห้งมาเปงปี มาเจอคนนี้เข้าไม่เป็กแต่ชอบอ่ะ  พอรู้สึกกำลังดีละกะว่ามาทำงานนี่ช่างสุขใจจังได้เจอกันบ่อยๆ โน่นแน่ะเค้าดันลาออกหนีกรูซะนี่ (T^T) เมื่อต้นปีมีโอกาสได้เจอเค้า  เค้าก็ยิ้มให้  กรูสวยเลือกได้ไงทำเมิน -*- ชั่วจริงๆ ตอนนี้ก็ฝันกลางวันไปเลย มารายสุดท้ายเป็น partner ของลูกค้าเจอกันก็บ่อยหรอกไม่ค่อยรู้สึกไร แต่ด้วยความว่าพลาดจากคนที่สองมาแล้วไง เอาวะคนนี้แหละเจอกันที่งานบ่อยๆ กรูจาได้ทำงานอย่างสุขใจ กะว่าเจอคราวหน้าคงชวนคุย ยังไม่ทันจะได้คิดสคริปเลยกรู ลูกค้าไม่มีตังค์จ้างออแกไนท์เซอร์จัดงาน อ้าว!! งี้กรูก็แห้วสิ ตามระเบียบ(T^T)  ตอนนี้เลยทำนิ่งๆไม่สนใจใคร (ไม่เจอใครด้วยแหละ) คาดว่าถ้ายังขืนมีรายที่สี่อีก เค้าต้องตายหนีกรูแหงๆ  แต่ก็ดีใจที่มีโอกาสได้รู้จักทั้ง 3 คนเพียงแค่นั้น เพราะเราก็ไม่รู้หรอกว่าเค้าเป็นคนแบบไหนกัน ดีมากน้อยแค่ไหน แต่อย่างน้อยเราได้รู้จักแค่นี้ก็พอแล้ว เค้าเรียกว่ารู้จักแค่รอยยิ้มก็พอ ไม่ต้องมาเห็นน้ำตากันด้วย  ช่วงนี้เลยใช้ชีวิตไปเรื่อยๆดีกว่า จมอยู่ office วันละ 12-13 ชม. วันเสาร์-อาทิตย์ ก็อยู่บ้านเงียบๆ หลับมั่ง ดูหนังดูการ์ตูนมั่ง ชิวๆไป เอาดีเจภูมิ กับ Vin Desle ดามใจไปวันๆ สุขแล้วกรู ไม่รู้เหมือนกันว่ารออะไร รอจะไปอยู่ต่างประเทศ ชีวิตกรูมันจะรันทดกว่านี้หรือจะเป็นแบบนี้ไปตลอดก็ไม่รู้แฮะ ที่สำคัญคงอยากให้เวลากับครอบครัวให้มากขึ้นกว่าเดิมล่ะมั้ง  เพราะเห็นน้องตอนนี้แล้วก็เหมือนกำลังมองตัวเองว่าทำไมกรูมีโลกส่วนตัวเยอะนักวะ อะไรก็เพื่อนๆๆๆๆ   ได้เวลาละที่ต้องอยู่กับครอบครัวบ้าง  เพิ่งมาคิดได้ว่าเวลาแบบนี้ยังไม่เหมาะให้ใครเราต้องให้คนที่เค้ารักเราเยอะๆ  ยิ่งคิดว่าจะต้องไปต่างประเทศให้ได้ภายใน 2-3 ปี เลยยิ่งคิดว่ามีเวลาเท่าไหร่คงต้องยกให้ที่บ้านให้หมดอ่ะนะ  เพราะคิดจะไปเรียกร้องหาความรักจากที่อื่นมันก็เท่านั้นแหละ  เฮ้อ........เหนื่อยจริงเป็นคนเนี่ย!!!

เบื่อ.....เป็นคนที่แสนดีของทุกคน   

เบื่อ.....มีคนคอยตามติด

เบื่อ.....ชีวิตคุณหนูดูสับสน

เบื่อ.....เหลือทนอยู่ที่ศรีธัญญา